Część naszych pasażerów wsiada do kosza z sercem bijącym szybciej. Piszemy o tym wprost, bo to temat, który warto uczciwie przepracować.
Czytaj dalej
Stary Gierałtów · widok z kosza
Zacznijmy od rzeczy, której większość firm nie powie Ci wprost: tak, część naszych pasażerów wsiada do kosza z sercem bijącym szybciej niż zwykle.
Niektórzy mówią o tym dopiero po lądowaniu. Inni przyznają się już na starcie, trochę zawstydzeni, jakby obawiali się oceny.
Nie ma tu czego się wstydzić. I właśnie dlatego postanowiliśmy napisać ten tekst.
Lęk wysokości — akrofobia w swojej pełnej formie lub po prostu zdrowa ostrożność wobec krawędzi — to jeden z najczęstszych lęków człowieka. Z punktu widzenia ewolucji to zupełnie sensowne: mózg, który panikuje na stromym urwisku, ma większe szanse na przeżycie niż ten, który nie reaguje wcale.
.webp)
Problem w tym, że ten sam mózg, który chronił naszych przodków przed spadnięciem ze skały, dziś potrafi wywołać identyczną reakcję na widok z balkonu na trzecim piętrze. Albo — i tu robi się ciekawie — zupełnie nie zareagować podczas lotu balonem.
Dlaczego? Bo lęk wysokości rzadko dotyczy samej wysokości.
Jeśli boisz się wysokości, spróbuj sobie przypomnieć konkretne sytuacje, w których ten lęk się pojawia. Bardzo często mają one wspólny mianownik:
Kosz jest stabilny. Nie kołysze się gwałtownie, nie reaguje nerwowo na ruch pasażerów. Start jest tak płynny, że wiele osób dopiero po chwili zdaje sobie sprawę, że ziemia jest już kilkadziesiąt metrów niżej.
Nie ma momentu „skoku", nie ma gwałtownego wznoszenia, nie ma przeciążeń. Jest tylko spokojne, stopniowe unoszenie się — jak winda, która jedzie bardzo powoli i ma otwarte ściany.
Tak. Jest wysoko. Nie będziemy tego negować ani przykrywać frazesami.
Różnica polega jednak na tym, jak to wysoko wygląda i czuje się z kosza balonu. Psycholodzy nazywają to efektem gradientu — mózg ocenia ryzyko na podstawie tego, jak wyraźna jest krawędź i jak daleko jesteś od czegoś stabilnego.
Na stromym balkonie widzisz asfalt dokładnie pod sobą, czujesz krawędź pod stopami, cała sytuacja krzyczy: jesteś blisko granicy. W balonie nie ma granicy. Jest kosz dookoła, jest przestrzeń, jest horyzont.
Twój mózg nie dostaje sygnału „uwaga, krawędź" — bo krawędzi po prostu nie ma w zasięgu wzroku ani w zasięgu ciała.
Wielu naszych pasażerów, którzy wchodzili do kosza z duszą na ramieniu, po kilku minutach od startu robiło zdjęcia przez burtę i chichotało z zachwytu.
Nie wszyscy — ale zdecydowana większość.
Będziemy szczerzy: nie możemy zagwarantować, że nie poczujesz żadnego dyskomfortu. Każdy człowiek jest inny, każdy mózg reaguje inaczej.
Możemy natomiast powiedzieć, co się wtedy dzieje w praktyce.
.webp)
Pilot jest z Tobą przez cały czas. Zna te reakcje — widział je wiele razy. Nie będzie Cię poganiał ani zawstydzał. Lot można spędzić siedząc w koszu, trzymając się burty, patrząc na horyzont zamiast w dół — i nadal będzie to jedno z piękniejszych doświadczeń w Twoim życiu.
Krajobraz Masywu Śnieżnika nie wymaga, żebyś zaglądał pionowo w dół. Wystarczy patrzeć przed siebie.
I jeszcze jedno: lot balonem trwa zazwyczaj od czterdziestu pięciu minut do godziny. To wystarczająco długo, żeby oswoić się z nową sytuacją. Większość ludzi potrzebuje pierwszych pięciu do dziesięciu minut — i potem strach ustępuje.
Uczciwa odpowiedź wymaga też uczciwych ograniczeń.
Lot balonem nie jest odpowiedni dla osób, u których strach przed wysokością objawia się atakami paniki — nie dlatego, że jest niebezpieczny, ale dlatego, że atak paniki w koszu balonu jest nieprzyjemny dla wszystkich, włącznie z osobą, która go przeżywa.
Jeśli wiesz, że Twoja reakcja na wysokość jest bardzo silna i niekontrolowana, porozmawiaj z nami przed rezerwacją. Naprawdę wolimy szczerą rozmowę niż trudną sytuację w powietrzu.
Dla wszystkich pozostałych — tych z motylkami w brzuchu, z lekkim niepokojem, z pytaniem „czy dam radę" — odpowiedź brzmi: bardzo prawdopodobnie tak. I bardzo prawdopodobnie będziesz potem opowiadać o tym wszystkim znajomym.
Nad dolinami Ziemi Kłodzkiej, gdzieś między Starym Gierałtowem a zielonymi stokami Śnieżnika, jest miejsce w koszu balonu, które czeka na kogoś, kto bał się — ale wsiadł.